بررسی کنترلر Hyperkin Competitor برای Xbox و PC

من می‌دونم ظاهرش چطوریه و مطمئنم خود Hyperkin هم می‌دونه — کنترلر Competitor عملاً یک تقلید مستقیم از دسته DualSense پلی‌استیشن ۵ است.
اما این کنترلر جایگزینی برای PS5 نیست، بلکه یک دسته مخصوص Xbox و PC است که چیدمان جوی‌استیک‌های متقارنِ مخصوص پلی‌استیشن را به همراه چند ویژگی ارزشمند ارائه می‌دهد.

شاید چیزی که در نگاه اول توجهت را جلب کند جوی‌استیک‌ها و تریگرهای Hall Effect باشد، ولی در واقع جزئیات کوچک‌تری مثل دکمه‌های پشتی ساده و سریع و دکمه جهت (D-Pad) نرم و واکنشی هستند که باعث می‌شوند این کنترلر خاص به نظر برسد.

وقتی از ظاهر تقلیدی‌اش بگذری، متوجه می‌شی که این دسته شاید چیز جدید و انقلابی ارائه ندهد، اما همان کاری که باید بکند را به‌خوبی انجام می‌دهد.

Hyperkin Competitor – طراحی و ویژگی‌ها

 

اگر از طرح رنگی دو‌تُنی DualSense صرف‌نظر کنیم (که البته یک نسخه‌ی تمام‌مشکی هم دارد)، کنترلر Hyperkin Competitor یک دسته با طراحی هوشمندانه است.

از آنالوگ استیک‌ها شروع کنیم: حلقه‌های ضداصطکاک و پایه‌های فلزی کمک می‌کنند حرکتشان در تمام دامنه نرم و روان باشد، و کلاهک‌های پیش‌فرض استیک‌ها از نظر بافت و عمق فرو‌رفتگی تقریباً مشابه دسته‌ی DualSense هستند. با این حال، خود استیک‌ها سنگینی و وزن دسته‌های اصلی کنسول‌ها را ندارند و همین باعث می‌شود Competitor کمی حس «اسباب‌بازی‌مانند» داشته باشد، حتی اگر عملکردش خوب باشد. چیدمان متقارن استیک‌ها بسته به سلیقه می‌تواند برای بعضی عالی یا برای بعضی نامطلوب باشد. ولی برای کسی مثل من که سال‌ها روی همه‌ی کنسول‌ها بازی کرده‌ام، هر دو چیدمان خوبی‌های خودشان را دارند و عادت کردن بهشان اصلاً زمان نمی‌برد.

دکمه‌های اصلی (Face Buttons) کمی کوچک‌تر از حد انتظار هستند؛ هرچند برای فشردن‌های سریع واکنشی و فنری‌اند، اما فاصله‌ی میان آن‌ها باعث می‌شود حرکت انگشت شست کمی طولانی‌تر شود و این طراحی احساس کمی نامأنوس به کاربر بدهد — نه اینکه الزاماً بد باشد، ولی متفاوت است.

D-pad به صورت یک قطعه‌ی چرخشی یکپارچه طراحی شده با فلش‌هایی رو به داخل، دقیقاً مثل DualSense. با این حال، باید بگویم Competitor در این زمینه بهتر عمل می‌کند، چون حس جهشی‌تر و فنری‌تری دارد. در بازی‌های ریتم و فایتینگ، من این ویژگی را دوست دارم چون بر خلاف D-pad نرم و اسفنجی، باعث خستگی سریع انگشت شست نمی‌شود. در مقایسه با D-pad هشت‌جهته‌ی کنترلر Xbox، این یک پیشرفت محسوس است.

بیش از هر چیز، من واقعاً از پدال‌های پشتی لذت می‌برم چون ساده و کارآمد هستند. آن‌ها درست در امتداد دسته‌ها قرار گرفته‌اند، جایی که انگشتان میانی می‌نشینند، و با یک برآمدگی کوچک قابل تشخیص‌اند. برای فشردنشان به تلاش زیادی نیاز نیست، بنابراین به شکل طبیعی بخشی از طراحی کلی دسته محسوب می‌شوند. همچنین به راحتی با دکمه‌ی مپینگ پشت کنترلر قابل برنامه‌ریزی هستند. هر پدال یک کلید قفل هم دارد که اگر نخواهید از آن‌ها استفاده کنید یا اگر دسته را محکم می‌گیرید و می‌خواهید از فشردن تصادفی جلوگیری کنید، می‌توانید آن‌ها را غیرفعال کنید.

اما اشتباه نکنید؛ Competitor قصد ندارد کارهایی را انجام دهد که DualSense ارائه می‌دهد. این دسته قرار نیست یک فناوری پیچیده باشد، بنابراین خبری از بازخورد لرزشی پیشرفته یا تریگرهای تطبیقی نیست (در نهایت این یک دسته مخصوص Xbox/PC است). با این حال، تریگرهای Hall Effect فوق‌العاده روان هستند و مقاومت مغناطیسی کمک می‌کند میزان فشار را دقیق و یکنواخت وارد کنید — چیزی که در بازی‌های مسابقه‌ای که ورودی آنالوگ تریگر اهمیت زیادی دارد، بسیار کاربردی است. دکمه‌های شانه‌ای هم شباهت زیادی به DualSense دارند، اما مانند کنترلر Xbox کلیک‌پذیر هستند.

شما همچنین تمام دکمه‌های استاندارد کنترلر Xbox را پیدا می‌کنید، مثل Menu، Share و View (که کوچک‌تر بوده و کمتر بیرون‌زده‌اند، بنابراین استفاده از آن‌ها کمی سخت‌تر است) و همچنین دکمه‌ی Home X درست در مرکز. علاوه بر این، یک ورودی آنالوگ ۳.۵ میلی‌متری برای هدفون و یک کلید قطع میکروفون وجود دارد (ویژگی‌ای که از DualSense اقتباس شده است).

در جعبه، یک کابل USB بلند ۱۰ فوتی برای اتصال کنترلر قرار دارد، به‌همراه سرپوش‌های قابل تعویض برای جوی‌استیک‌ها، در صورتی که فرو‌رفتگی عمیق‌تری را ترجیح دهید.

Hyperkin Competitor – گیمینگ و عملکرد

مقایسه‌ی Competitor صرفاً با DualSense کمکی نمی‌کند که بفهمیم آیا این دسته جایگزین شایسته‌ای برای کنترلر معمولی Xbox یا دسته‌ی اصلی شما برای PC هست یا نه. بنابراین من آن را در چند بازی مختلف امتحان کردم: Call of Duty: Black Ops 6 (مولتی‌پلیر)، Hades II و Hollow Knight: Silksong — و وقتی صحبت از عملکرد می‌شود، Competitor واقعاً توانست از پس وظیفه‌اش برآید.

عملکرد در شوترها

مهم‌ترین بخش برای اجرای درست شوتر روی دسته، روان بودن آنالوگ استیک‌ها است. در چند راند Deathmatch و Domination در Black Ops 6، نشانه‌گیری دقیق یا حرکات سریع در شرایط پرتنش با Competitor کاملاً درست و روان حس می‌شد، و این به خاطر مقاومت سبک استیک‌هاست که باعث می‌شود همیشه چابک بمانید.
ببین، من بیشتر Hardcore روی نقشه‌ی Stakeout بازی می‌کنم (زمان کشتن پایین و نقشه‌ی کوچک)، پس نیاز دارم خیلی سریع حرکت کنم اما در عین حال کنترل کافی داشته باشم تا از راهروهای نقشه هم بتوانم شلیک‌های دقیق انجام دهم. مپ‌کردن دکمه‌های پرش و ریلود روی پدال‌های پشتی باعث شد باز هم چابک‌تر شوم، چون این دکمه‌ها سبک‌اند و در لحظه به راحتی فشار داده می‌شوند.

عملکرد در پلتفرمرها و Roguelike

هرچقدر هم که کنترلر اصلی Xbox خوب باشد، بازی کردن Silksong با D-pad آن واقعاً آزاردهنده است. درست است که لمسی و دقیق است، اما بیش از حد کلیکی و لبه‌دار است و بعد از ساعت‌ها بازی انگشت شستم را اذیت می‌کند. از آنجا که Competitor D-pad شبیه به DualSense دارد، شما یک لمس نرم‌تر دریافت می‌کنید بدون اینکه دقت از بین برود، و همین جهش ملایم باعث می‌شود پلتفرمینگ و حرکت‌های دقیق جهت‌دار خیلی راحت‌تر شود.
برای Hades II هم بیشتر دنبال حس خوب دکمه‌ها و امکان فشردن سریع بودم؛ و این دسته همان چیزی را ارائه داد که از یک کنترلر اقتصادی انتظار داشتم.